Fıtık Ameliyatları

Göbek çevresinde şişlik veya yumru görülür.

Önceki bir cerrahi kesi bölgesinde şişlik meydana gelir.

Mide fıtığı olan kişilerde mide ekşimesi, asit reflüsü, yutma güçlüğü, göğüs ağrısı gibi belirtiler olabilir.

Kasık bölgesinde şişlik veya yumru oluşumu. Bu şişlik ayakta dururken veya öksürme gibi aktiviteler sırasında daha belirgin hale gelir ve uzanırken kaybolabilir.

Fıtık bölgesinde yanma veya baskı hissi olabilir. Bu, özellikle kasık fıtıklarında yaygındır.

Fıtık, bağırsakları sıkıştırarak tıkanıklığa yol açabilir. Bu durumda şiddetli karın ağrısı, mide bulantısı, kusma ve dışkı çıkışında zorluk gibi belirtiler görülebilir. Bu durum acil tıbbi müdahale gerektirir.

Fıtık bölgesindeki şişlik aniden büyüyorsa veya sertleşiyorsa, bu durum fıtığın sıkıştığını (inkarserasyon) gösterebilir ve acil tedavi gerektirir.

Ailede fıtık öyküsü olan bireylerde fıtık geliştirme riski daha yüksektir.

Yaşlandıkça, kaslar ve dokular zayıflar, bu da fıtık gelişme riskini artırır.

Erkeklerde özellikle kasık fıtığı (inguinal herni) riski daha yüksektir. Kadınlar ise göbek fıtığına (umbilikal herni) daha yatkındır.

Düzenli olarak ağır cisimler kaldırmak, karın içi basıncı artırarak fıtık riskini artırabilir.

Fazla kilo, karın bölgesine ekstra baskı yaparak fıtık gelişme riskini artırabilir.

Hamilelik sırasında karın kasları gerilir ve karın içi basınç artar, bu da fıtık riskini artırır.

Kronik bronşit, astım veya sigara içme nedeniyle sürekli öksürmek, karın içi basıncı artırarak fıtık oluşumunu tetikleyebilir.

Sürekli ıkınmak, karın içi basıncı artırarak fıtık gelişimine neden olabilir.

Karın bölgesinde önceki ameliyatlar, insizyonel fıtık riskini artırabilir.

Prematüre doğan bebeklerde özellikle kasık fıtığı riski daha yüksektir.

Zayıf karın kasları, karın duvarındaki zayıf noktaları daha belirgin hale getirebilir.

Karın boşluğunda sıvı birikmesi (asites), karın içi basıncı artırarak fıtık riskini artırabilir.

Fıtık bölgesinde yapılan bir kesi ile fıtıklaşan organ veya dokunun yerine yerleştirilmesi ve zayıf bölgenin onarılması işlemi yapılır. Bu onarım, genellikle dikişler veya bir mesh (yama) kullanılarak yapılır. Açık ameliyat, özellikle büyük fıtıklar ve önceki cerrahilerden kalan fıtıklar için uygundur.

Minimal invaziv bir yöntem olup, birkaç küçük kesiden cerrahi aletler ve bir kamera (laparoskop) ile fıtık onarılır. Bu yöntem, daha az ağrı, daha kısa iyileşme süresi ve daha küçük yara izleri ile sonuçlanabilir. Küçük veya orta büyüklükteki fıtıklar için uygundur.

Fıtık için kesin tedavi cerrahi müdahale olsa da, bazı durumlarda cerrahi mümkün değilse veya hasta ameliyata uygun değilse, fıtığın semptomlarını hafifletmek için korse veya bandajlar kullanılabilir. Ancak bu yöntemler fıtığı tedavi etmez, sadece belirtileri geçici olarak hafifletir.

Fıtık rahatsızlıklarının kesin tedavisi cerrahi müdahale ile mümkündür. Fıtık, kendiliğinden iyileşmez ve zamanla genellikle kötüleşir, bu nedenle tedavi edilmediği takdirde komplikasyonlara yol açabilir. Cerrahi tedavi, fıtığı tamamen düzeltmek ve tekrar oluşmasını önlemek için en etkili yoldur.

Doktor, hastanın belirtilerini, ne zaman başladıklarını, neyin belirtileri kötüleştirdiğini veya iyileştirdiğini sorgular. Ağrının niteliği, şişlik veya yumru varlığı ve günlük aktiviteler sırasında ortaya çıkan semptomlar gibi bilgiler değerlendirilir.

Doktor, hastadan öksürmesini veya karın kaslarını kasmasını isteyebilir. Bu, fıtığın daha belirgin hale gelmesine ve doktorun fıtığı tespit etmesine yardımcı olabilir.

Bazı durumlarda, doktor fıtığı nazikçe geri iterek yerine yerleştirmeye çalışabilir. Bu işlem, fıtığın kaybolup kaybolmadığını görmek ve fıtık teşhisini doğrulamak için yapılır.

Gözle Muayene: Doktor, hastayı ayakta, uzanırken veya öksürürken muayene eder. Bu sırada karın veya kasık bölgesinde şişlik, yumru veya anormal bir çıkıntı olup olmadığına bakar. Ayakta dururken veya öksürürken fıtığın daha belirgin hale gelmesi mümkündür.
Elle Muayene: Doktor, fıtık bölgesine hafif baskı uygulayarak organ veya dokunun karın duvarındaki bir açıklıktan çıkıp çıkmadığını kontrol eder. Özellikle kasık fıtıklarında, doktor kasık kanalını elle muayene ederek fıtığı hissetmeye çalışır.
 

Ultrason: Karın duvarında veya kasık bölgesinde fıtık olup olmadığını değerlendirmek için yaygın olarak kullanılır. Özellikle kadınlarda ve çocuklarda fıtıkların teşhisinde ultrason tercih edilir.
Bilgisayarlı Tomografi (BT): Daha karmaşık vakalarda veya daha az belirgin fıtıklarda kullanılır. BT taramaları, karın içindeki yapıları detaylı bir şekilde gösterir ve iç organların konumunu değerlendirir.
Manyetik Rezonans Görüntüleme (MR): Özellikle zor tespit edilen veya iç fıtıklar için tercih edilir. MR, yumuşak dokuları net bir şekilde gösterir ve fıtığın detaylı bir şekilde değerlendirilmesini sağlar.